De Ben & Jerry-structuur - Recept voor een ramp?
We werden geïnterviewd door MT/Sprout over de constructie tussen Ben & Jerry's en Unilever. De missiegedreven ijsmaker is - na een eerdere ruzie over Palestina - opnieuw in conflict met het moederbedrijf over plannen om een speciale anti-Trump ijssmaak uit te brengen.
Deze opzet was een onhoudbare oplossing voor Ben & Jerry's. Het bleek een te grote uitdaging voor de kortetermijnbelangen van de aandeelhouders. Het bleek een te grote uitdaging voor de kortetermijnbelangen van de aandeelhouders.
Ondanks de missie...
Grenzen in het ontwerp
Bereikt de autonomie van Ben & Jerry's hier haar grenzen? Hun opzet - vastgelegd bij de overname in 2000 - met een 'onafhankelijk bestuur' dat de missie bewaakt, is gewoon veel te zwak.
Zeker nu in tijden van extreme machtsconcentratie miljardair Nelson Peltz, een goede vriend van Trump, ook een zetel in hun bestuur heeft bemachtigd.
Het punt is; Unilever wil gewoon meer aandeelhouderswaarde creëren. De €11 miljard winst vanaf 2024 is niet genoeg.
De enige business van business is business - deze regel is opnieuw van toepassing.
Ons botte advies: Als Ben & Jerry's echt missiegedreven wil zijn, moet het zichzelf gewoon 'terugkopen' en steward-owned worden steward-owned. Dat is de ultieme bescherming om vrij, autonoom en volledig gefocust op impact te blijven - de ultieme garantie voor missiegerichtheid.
Met hun rebelse gedrag in de Palestijnse kwestie en de confrontaties met Trump hebben ze potentiële 'traditionele' kopers waarschijnlijk al afgeschrikt. Dus wie weet is het zo'n gek idee nog niet...
En heeft een activistisch liefdesmerk als Ben & Jerry's echt de markttoegang van een gigant als Unilever nodig om te overleven?
Dag CEO
Ben & Jerry's CEO David Stever is het volgende slachtoffer van 'Shareholder Primacy'...
Het voortdurende geschil over het politieke activisme van het merk lag aan de basis van zijn vertrek, ondanks de afspraak uit 2000 dat Ben & Jerry's altijd zijn "sociale missie" zou mogen handhaven.
Dus, dag CEO... na het bedrijf meer dan 30 jaar te hebben gediend.
We hoeven niet ver te zoeken naar gelijkaardige voorbeelden bij grote bedrijven:
Emmanuel Faber werd in 2021 vervangen nadat de aandeelhouders van Danone kritiek hadden geuit op zijn sterke focus op duurzaamheid en sociale doelstellingen, die volgens hen ten koste ging van de financiële resultaten.
En dan is er nog het bekende verhaal van Paul Polman bij (alweer) Unilever. Tijdens zijn ambtstermijn tot 2018 zette hij zich in voor de duurzaamheidstransformatie van de multinational - en met succes. Maar uiteindelijk leidde het tot een (opgeschaald?) 'pensioen'.
In 2023 vertrok ook Shell's 'renewables boss' Thomas Brostrom na een 'strategische verschuiving'... je raadt het waarschijnlijk al...
En de volgende grote naam?
Een voorspelling van onze site? Nou, Nestlé's CEO Mark Schneider, met zijn toegenomen focus op duurzaamheid, gezondheid en regeneratieve landbouw, zal waarschijnlijk te veel weerstand ondervinden van investeerders. Hij zou wel eens het volgende slachtoffer kunnen zijn van hetshareholder primacy fenomeen...
Onze mening: tijd om los te breken
Om zijn onafhankelijkheid terug te krijgen, moet het merk alternatieve eigendomsstructuren onderzoeken. Stel je voor dat Ben & Jerry's Steward-owned zou worden Steward-owned. Dat zou de enige en ultieme garantie zijn voor het afstemmen van de missie.
Steward-ownership betekent dat stemrechten en financiële rechten wettelijk gescheiden zijn. Het stemrecht ligt niet bij de aandeelhouders maar bij zogenaamde stewards. Deze stewards treden op als volwaardige eigenaren. Ze hebben geen aandelen met winstrechten en worden dus niet gedreven door financiële prikkels.
Hun rol is ervoor te zorgen dat de missie centraal blijft staan: dat de strategie missiegedreven is en dat de winst die missie dient.
Waarom niet?